Hoogtepunt & grote twijfels

Khao Sok National Park… het stond al maanden met grote uitroeptekens gemarkeerd in onze Lonely Planet.  Collega Ingrid vertelde in augustus  dat het een absoluut hoogtepunt van haar rondreis in Thailand was geweest, dus ik (Ilse) stond te popelen om richting Khao Sok te reizen!  Vanwaar het enthousiasme?  Wel… Khao Sok is één van de oudste regenwouden ter wereld met een superblauw stuwmeer waaruit metershoge kalksteenrotsen opdoemen.  Je kan dit nationale park bezoeken tijdens een daguitstap… of je kan er een tweedaagse verkenning van maken door een nachtje in een hutje op het meer te overnachten.  Om die overnachting te kunnen doen met onze twee jonge kinderen, hebben we twee maanden twee reddingsvestjes-met-de-juiste-maten meegesleurd op reis!!  Die overnachting op het meer moést dus wel de moeite zijn… en dat was ze ook echt.  Khao Sok NP is een plaats om instant verliefd op te worden: het meer heeft een prachtige blauwgroene kleur, de rotsen die uit dat water opdoemen zijn immens en daardoor erg indrukwekkend en het regenwoud is een gewoon een speciale plaats om in rond te wandelen.  Ook voor ons valt deze plaats onder ‘hoogtepunt van onze reis’.

• 

• 

• 

Twee dagen op een meer verblijven, omringd door karstrotsen en jungle… misschien klinkt het zelfs niet zo interessant, maar we hebben ons geen moment verveeld.  Tijdens de boottocht die je naar de hutjes op het meer brengen kijk je anderhalf uur met grote ogen naar al dat natuurschoon dat je op dat moment omringt.   Aangekomen bij de hutjes waren er een paar uurtjes ‘vrije tijd’, die gevuld kunnen worden met relaxen voor je hutje, zwemmen, ronddobberen in een zwemband of kayakken naar één van de vele kleine eilandjes rondom te hutjes.  ‘Relaxen voor het hutje’ zat er voor ons niet echt in met twee enthousiaste kleuters-met-zwemvestjes… de andere drie activiteiten hebben we wél gedaan die namiddag.  Zowel ’s avonds als ’s ochtends hebben we een ‘bootsafari’ gedaan, en ’s morgens zagen we vanuit onze longtailboot een familie gibbons vrolijk door de bomen slingeren.  Die longtailboot zou ons in de namiddag ook naar een junglepad richting grot hebben moeten brengen, maar tijdens het varen daar naartoe raakte de boot een boomstam onder het wateroppervlak… waarna onze gids snel naar een eilandje vaarde en ons aanmaande om uit te stappen, omdat dat boot aan het zinken was.  Na een uurtje als schipbreukelingen op dat eilandje kwam een reserveboot ons ophalen om alsnog de wandeling door de jungle naar de grot te maken.  Ge-luk-kig hadden we de graafmachines van Lias en Roan bij, waardoor zij zich een uur enorm goed hebben weten bezig te houden op dat eilandje met alle takjes en steentjes die vervoerd moesten worden!  Ook bij de grot hebben ze zich fijn weten bezig te houden met stenen, plastic flesjes en een riviertje, want de grot binnengaan leek ons met een vierjarige niet-zwemmer en een zesjarige net-zwemmer niet zo’n goed idee, aangezien er op bepaalde plaatsen echt gezwommen moest worden… in een pikdonkere grot: dat leek ons toch net iets te avontuuriljk om te ondernemen.  Ook zonder grotbezoek vonden we echter de junglewandeling door een eeuwenoud regenwoud wel de moeite.  Dieren kregen we jammer genoeg niet meer te zien, maar Lias en Roan hingen met veel plezier hier en daar de aap uit aan een liaan of in het water waar we doorheen moesten wandelen.  

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

De twee dagen in Khao Sok waren dus twee dagen waar we opnieuw enorm van hebben genoten… tot we terug in de bewoonde wereld mét internet kwamen en een massa bezorgde berichten ontvingen over onze terugvlucht.  Al snel zagen we dat ook het reisadvies van Buitenlandse Zaken – dat we regelmatig controleren – was bijgestuurd, dat niet-essentiële reizen werden afgeraden en terugkeren werd aanbevolen.  Even slikken na 5.5 week zorgeloos rondreizen in Thailand en met nog een weekje te gaan!  We hebben héél ernstig overwogen om onze reis in te korten en te proberen om onze vlucht om te boeken naar een vroegere datum, maar na héél veel wikken en wegen hebben we uiteindelijk besloten om dit niet te doen.  Eerst en vooral is het op dit moment uiteraard quasi onmogelijk om een vliegmaatschappij aan de lijn te krijgen, omdat duizenden mensen momenteel telefoneren met allerlei vragen.  De andere optie die we hadden was om halsoverkop naar Bangkok te vertrekken – wat een rit van zo’n 12u in de bus is – en dan rechtstreeks naar de desk van Qatar Airways te gaan met de vraag of we onze vlucht naar een vroegere datum konden omboeken.  De kans bestond uiteraard dat dit niet mogelijk zou zijn, waardoor we dan ipv 1 nachtje 5 nachten in Bangkok zouden verblijven… en dat is sowieso een plek waar we niet zo graag zijn, en op dit moment de plek in Thailand die het meeste hinder ondervindt door het Coronavirus.  Met wat geluk hadden we onze vlucht misschien wel kunnen vervroegen, maar dat zou ons dan misschien 2 of 3 dagen eerder naar huis hebben kunnen brengen… met de nodige stress en op een overvolle luchthaven vol mensen die halsoverkop naar huis willen vertrekken.  We hebben alles enorm afgewogen en hebben uiteindelijk dus beslist om onze oorspronkelijke vlucht op 24 maart te behouden, net zoals de slaaptrein die ons van 22 op 23 maart naar Bangkok moet brengen.  Het bericht van Buitenlandse Zaken na een bericht aan Buitenlandse Zaken stelde ons ook wel gerust: ze gaven niet de indruk dat het terugkeren zo dringend was dat we nu meteen stante pede moesten proberen terug te keren.  Ook bij Qatar Airways wordt op de website aangegeven dat hun vluchten naar alle bestemmingen nog steeds operationeel zijn.  De laatste halte voor Bangkok wordt alleszins het eiland Koh Phangan, zoals gepland… maar met de nodige voorzichtigheid: we ontsmetten regelmatig onze handen – zoals we eigenlijk al van begin januari doen, omdat dat gewoon aangewezen is op reis – en hebben het idee van een boottocht naar het Ang Thong Marine NP laten varen, omdat het op dit moment geen goed idee lijkt om met een grote groep mensen te gaan samen zitten op een bootje.  100% zorgeloos zullen onze laatste reisdagen wellicht niet meer zijn, maar Koh Phangan heeft alleszins nog een aantal mooie strandjes die we kunnen verkennen met de scooter en waarvan we zeker nog willen genieten.  Ik geloof wel dat we ook opgelucht en blij zullen zijn als we thuis zijn… en dat is op zich een erg vreemde uitspraak,want ik kan me niet herinneren dat ik ooit blij ben geweest om terug naar huis te gaan na een reis.  Bovendien zullen we terecht komen in een land dat op dit moment veel meer in crisis verkeert dan het land waar we nu verblijven.  Nog een paar dagen alleszins… nog even proberen te genieten… en dan hopen dat onze boot, trein en vliegtuig elk hun deeltje zullen bijdragen aan onze terugreis naar België!