Rotsen en cultuur… en rotsen met cultuur

We komen stilaan aan het einde van onze rondreis in Sri Lanka… en dat betekende nog een dosis cultuur, want dat was na stranden, nationale parken, theeplantages en natuur het element dat we nog niet echt verkend hadden.  Intussen hebben we echter drie plaatsen die op de Werelderfgoedlijst van Unesco staan kunnen afvinken… en dat op drie dagen tijd! J

 In feite hadden we zelfs kunnen gaan voor vier Werelderfgoedplaatsen op vier dagen tijd, aangezien we in Kandy waren en de ‘Temple of the Tooth’ ook op deze lijst staat, maar onze dag in Kandy hebben we anders ingevuld… tot grote vreugde van Lias en Roan.  Per toeval kwamen we immers terecht bij een splinternieuwe indoor speeltuin, waar ze zich ettelijke uren hebben uitgeleefd.  Na ook nog een buitenspeeltuin hebben we in Kandy toch een klein beetje cultuur opgedaan bij de Kandy Lake Club, waar traditionele dansen van de regio worden opgevoerd.  We reserveerden onze tickets enigszins aarzelend, omdat we geen idee hadden of zo’n voorstelling een goed idee zou zijn met twee kleuters.  We lazen dat er heel wat verschillende kostuums, maskers, drums en zelfs vuur gebruikt zouden worden en hoopten dus dat onze jongens dat alles voldoende interessant zouden vinden om een uur te blijven zitten en kijken… maar overtuigd waren we toch niet helemaal op voorhand.  Onze ‘angst’ bleek ongegrond: vooral Roan was van begin tot eind volledig gefascineerd door alles wat er op het podium te zien was.  Toen op het einde er ook nog over hete kolen gelopen werd met vuurfakkels heeft hij beslist dat hij later toch geen tuktukchauffeur, maar een ‘vuurdanser’ wil worden: die kleine dingen maken het zo leuk om met kinderen te reizen! 

De ‘Temple of the Tooth’ kunnen we dus niet afvinken in ons Werelderfgoedlijstje, maar Dambulla, Sigirya en Pollonaruwa wél.  Alledrie de plaatsen verdienen hun Unescotitel wel.  De grottempels van Dambulla bezochten we als eerste.  Behalve veel trappen waren we niet helemaal voorbereid op de hitte van de ondergrond… en dat terwijl we wél sokjes bij hebben voor tempelbezoeken, aangezien de schoenen altijd uit moeten en de ondergrond wel eens heet kon zijn.  Alleen hadden we bij een grottempel niet meteen een hete ondergrond verwacht!  Lesje geleerd alleszins… bij elk tempelbezoek gaan de komende weken de sokjes mee J.  De naast mekaar gelegen tempels in vijf grotten met in totaal meer dan 150 Boeddhabeelden waren alleszins de moeite om te bezoeken… al maakten Sigirya en Pollonaruwa toch meer indruk.  

De Leeuwenrots ‘Sigirya’ moet zowat het meest bekende beeld van Sri Lanka zijn.  Voor een mooi uitzicht op deze rots moet je de andere rots, Pidurangula (1 km verderop), beklimmen.  Pidurangula is een echte ‘klimrots’, perfect dus voor onze twee kleine klauteraars: ze hebben de hele weg naar de top geen minuut gezeurd over het wandelen, omdat het een redelijk avontuurlijk pad was.  Bij de echte Leeuwenrots is dat wel anders: daar komen meer dan 1200 trappen aan te pas… en dat is veel minder naar de zin van onze twee jongens.  Aangezien eigenlijk alleen ik (Ilse) écht geïnteresseerd was in het zien van de ruïnes bovenop de Leeuwenrots ben ik ’s morgensvroeg alleen op pad gegaan, terwijl Patrick en de jongens nog wat in bed bleven liggen, rustig gingen ontbijten en dan samen het zwembad inplonsten.  Dit bleek verre van een slechte aanpak te zijn: Patrick en de jongens genoten van hun rustige ochtend… en ik genoot van elke minuut op en rond de Leeuwenrots, waarbij er nog niet al te veel volk aanwezig was.  De tips van Lonely Planet blijken nog altijd juist te zijn: vroeg vertrekken om de hitte en de mensenmassa te vermijden… Bij het terugwandelen naar ons hotel – Royal Rock Hotel: een absolute aanrader voor wie ooit naar Sri Lanka zou willen gaan – kwam ik bus na bus tegen en zag ik dat de trappen naar de top van de Leeuwenrots behoorlijk overbevolkt aan het geraken waren.  Wat was ik op dat moment blij dat ik m’n wekker die ochtend gezet had om in alle rust te kunnen genieten van zowel de wandeling als het uitzicht bovenop de rots. 

Omdat we niet in Pollonaruwa overnachtten en dus niet voor een ‘vroege start’ konden gaan, wisten we dat we daar waarschijnlijk wél omringd zouden worden door andere toeristen… en dat was ook zo!  Gelukkig liggen de ruïnes van deze oude hoofdstad over een zekere oppervlakte verspreid, waardoor de vele bezoekers zich toch enigszins verspreidden.  Behalve heel wat ruïnes waren er veel aapjes te zien – het had wat van de Jungle Book scène met koning Lowietje – en… heel wat verkopers van prullaria.  Het was de eerste keer dat we dit echt tegenkwamen en Sri Lanka… en wat ons betreft had het niet echt gemoeten, om de zoveel meter aangesproken worden om een ketting, boeddhabeeldje, ‘magic box’ of iets anders te kopen. Wat we wel kochten waren twee ijsjes, omdat Lias en Roan zich – op 10 minuutjes na – voorbeeldig gedragen hebben in zowel het museum als op de site van Pollonaruwa.  

Behalve van cultuur hebben we in en rond Sigirya ook genoten van de natuur.  Een mooi meer op wandelafstand van Royal Rock Hotel, de wandeling naar de top van Pidurangula, de rijstvelden die ons hier omringen en een last minute besliste safarinamiddag in Hurulu Eco Park, waarbij we op een drietal uur zo’n 60 à 70 olifanten zagen, zorgden ook hier voor een echt natuurgevoel.  Daarnaast stapten we in de buurt van Sigirya op een kar getrokken door twee stieren, vaarden we in een kano en zagen we hoe op traditionele wijze gekookt werd, inclusief het ‘pellen’ van de rijst tijdens een ‘traditional village tour’. Ergens hadden we gelezen dat zo’n ‘village tour’ in Sigirya niet mocht ontbreken tijdens een bezoek aan deze regio, maar wij vonden het een tikje te commercieel, en hebben veel meer genoten van de ‘village tour’ die we aan het begin van onze reis in Unawatuna deden, omdat deze veel authentieker was.  Niet alles kan even goed meevallen zeker… al blijft deze hele reis een hele leuke en onvergetelijke onderneming!   

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•